მღვდელ გიორგი სხილაძის ნარკვევი:  „საქართველოს ეკლესიისა და ქართველი ერის სარწმუნოებრივ-საზოგადოებრივი მოღვაწეობა „გარდაქმნიდან“„ გარდაქმნამდე“ (1985-2003წ.წ.)“

                                                      პირველთქმა

   შეგნებული მაქვს რა ჩემი უღირსობა, რა თქმა უნდა, მარადიული დუმილის დაცვა მმართებდა... მაგრამ რადგანაც ყველაფერი კარგია თავის დროზე, ხოლო მე ვხედავ, რომ ეკლესია... ზღვის ქარიშხალისაგან ერთმანეთზე ატეხილი ტალღებით დღეს თითქოს და მიმოდაიტაცება; მღელვარებს და შეშფოთებულია მაცდური ყოვლად მოუთმენელი მოხმობით; რომ კვართიცა ქრისტესი ზეგარდამო მოქსოვილი... აწ განიყოფა; რომ მისი სხეული განიკვეთება სხვადასხვა ნაწილებად, ამიტომ ჩავთვალე, რომ კეთილგონიერი არ იქნებოდა დადუმება და ენის შებორკილება, რადგან ვხედავ საფრთხეს, რომელიც გვიღაღადებს: ...თუკი შენ იხილო მახვილი მომავალი და არ აუწყო შენს ძმას, სისხლი მისი ხელისაგან შენისა გამოვიძიო (ეზელიალი: 33, 6). „ასე, რომ გაუსაძლისი შიშით აღძრულმა გადავწყვიტე, ვისიტყვო და მეფეთა სიმაღლე არ დავაყენო ჭეშმარიტებაზე მაღლა...“ (წმ. იოანე დამასკოელი,* +780წ.).  სხვა წმიდა მამა გრიგოლ ნაზიანზელი (+390.) კი გვეუბნება, რომ „როცა საქმე აშკარა უკეთურებასთან გვაქვს, მაშინ ცეცხლში შესვლასაც არ უნდა მოვერიდოთ და მახვილისაც არ უნდა შეგვეშინდეს; არც დრიოსა დახელმწიფეთა მოთხოვნებს უნდა დავემორჩილოთ, რადგან ხშირად დუმილით ღმერთი გაიცემა“.

  ამიტომაც, წამოვიწყეთ წინამდებარე გამოცემა, რომელშიც შევეცდებით მოვლენები მართლმადიდებლობის შუქზე განვიხილოთ და არ გადავუხვიოთ არც მარცხენა და არც მარჯვენა უკიდერუსობისაკენ. ამისთვის გამოვითხოვთ ღვთისგან ლოცვა–კურთხევას, რათა ცოტა მაინც დავეხმაროთ ჩვენს თანამემამულეებს ჭეშმარიტების ანუ სინამდვილის შემეცნებასა და მისით ცხოვრებაში. ეს სინამდვილე ანუ ჭეშმარიტება კი ჭეშმარიტივე რწმენით შეიგრძნობა და დაინახვება, რისი შედეგიცაა ღვთის დაუმახინჯებლად, სწორად მართლად მადიდებლობა ანუ მართლმადიდებლობა...